Milioner prosi chłopca żyjącego na ulicy, by usiadł do fortepianu, gdy zauważa jego szczere, niemal bolesne zainteresowanie instrumentem. Ale kiedy dwunastoletnie dziecko zaczyna grać z bezbłędnym mistrzostwem, biznesmen pada na kolana, bo dostrzega szczegół, który zmienia wszystko.

Augustine spojrzał na chłopca, jakby zobaczył ducha. Świat wokół niego zwęził się do cienkich palców, które wciąż drżały na klawiszach, i do tego małego, ciemnego znamienia na nadgarstku – dokładnej repliki tego, które całował tyle razy przed „dobranoc”, tyle lat temu. Wyciągnął rękę, ale nie dotknął dziecka, jakby bał się, że wizja się rozwieje.

„Jak masz na imię?” jego głos załamał się, tracąc swoją zwykłą stanow