Aby przeżyć, podjęła pracę jako gosposia, nie przypuszczając, że stara blizna na dłoni jej milionera-pracodawcy ujawni cud, o którym płakała przez 20 lat.

— Zapach gotowanej kukurydzy. I… głos. Głos, który krzyczał „Matei!”.

Łyżka znowu wypadła mu z ręki.

Elena przestała płakać. Trzęsła się.

— Matei — powiedziała powoli. — Tak masz na imię. Tak cię nazywam od dwudziestu lat.

Andriej stał nieruchomo.

— Co mówisz?

Następny